maandag 26 juni 2017

Nieuwe brievenbus #3

De grote hitte is nu wel voorbij maar het blijft zeer warm. De paar wolken die af en toe voorbij schuiven maken de temperatuur draaglijk zodat ik mijn hooi kan opladen. Af en toe vloeit wat zweet maar niet genoeg om de kurkdroge grond ook maar iets te bevochtigen.
Nog 1 rij en dan zit het erop. Voorlopig tenminste.

Nog vooraleer ik aan deze rij kan beginnen word ik gebeten. Geen benul van wat. Geen beet te zien maar ik word onrustig. 't Begint te jeuken, ergens aan de binnenkant. De laatste rij moet blijven liggen tot morgen (geen regen in zicht). In de schaduw van mijn werkplaats ligt zeker het nodige om de jeuk tegen te gaan.

Der stoat geschreven en gedrukt da je moe scharten woar dat 'tjukt.

Wat mij gebeten had was opeens duidelijk. De 'nieuwe brievenbussen' eisten hun tol, zoals tollenaars dat plachten te doen. Ik moest kiezen: 'Drie is scheepsrecht' versus 'Two is company, three's a crowd'.
En ziedaar, mijn eerste keus was de juiste. De jeuk nam eerst nog toe maar na enkele uurtjes kon ik tevreden denken aan morgen om de 3de rij hooi op te halen


















(Elke gelijkenis met Darth Vader berust op louter toeval).

zaterdag 24 juni 2017

Nieuwe brievenbus #2

Op de achtergrond ligt 1 van de vele rijen hooi te wachten om opgeladen te worden.
Laat ze maar wachten. Bij deze hitte heb ik alleen maar lust om in gezellige ronde mij tegoed te doen aan een uitbundige couscous schotel en liters zoete muntthee.
Bij gebrek aan al dit schoons probeerde ik mijn kokende hersens af te koelen in mijn ateliertje, met een lauwwarm biertje, en een stuk brandhout.



donderdag 22 juni 2017

The long hot summer.

Op de nabij gelegen velden zie je lusteloze mais en evenzo lusteloze aardappelen.
De magere weiden zijn 2 weken vroeger gemaaid dan normaal (Sint Jan).
't Is heet, 't is droog, ook bij mij. Daar waar de mulchlaag zeer dik ligt (pompoenen en aardappelen) is er geen probleem. Waar er minder dik gemulcht kan worden moet ik gieten:
400 liter bronwater ofte 40 gietkannen - dagelijks.
400 slakken (naja, zo ongeveer, misschien slechts 200) verwijderen - dagelijks.
De aan(deel)houder wint.
Always look on the bright side of life.
Mijn nieuw insektenverblijf valt in de smaak. In 3 dagen zijn er al 46 kamers vast geboekt en betrokken.

Gelukkig moet niet alles gegoten worden. Bomen, struiken en kruiden komen goed terecht zonder extra water. Zo ook de wilde flora. En de teunisbloem.
Hoe mooi deze ook is, wegens haar grenzeloze uitzaai ging ik enkele jaren geleden radikaal tewerk. Hier en daar mocht er wel eentje blijven maar meer niet. Zo ook verleden jaar.
Naast mijn 6 rijtjes quinoa stond er één plant. Wegens de mulch kon zij zich niet zozeer uitbreiden maar ze vond wel plaats tussen de quinoa. Stel je voor: 6 rijen teunisbloemen strak in het gelid. Helemaal vanzelf. Ze benamen zich zó gedisciplineerd dat ik ze liet staan.
De nachtelijke fuifnummers (niet op de fotos) laten hun kans niet ontgaan.


       

                                            Voor wie zich nog herinnert:





maandag 19 juni 2017

Nieuwe brievenbus #1

Na een nogal lange periode mij onttrokken te hebben aan de dwang mijn doen en laten wereldwijd bekend te maken, voornamelijk omdat mijn doen en laten niet zo veel te betekenen heeft vergeleken met tal van bloggers die eerst en vooral iets informatiefs mee te delen hebben en ten tweede ook hun kennis op een zeer interessante wijze kunnen overbrengen, kon ik het vandaag niet laten om toch nog maar eens mijn vreugde aan een geslaagd, zij het bescheiden, projektje te delen.

Luchtkastelen bouwen kan wel iedereen en iedereen die luchtkastelen bouwt weet dat deze burchten met de eerste zware regenval ter aarde neigen. Ook mìjn kasteel moest eraan geloven. De gevolgen bleven niet uit: ik kon de hongerige klanten wel uitbundige maaltijden aanbieden maar onderdak moesten ze ergens anders vinden. Sad, very sad.

Er moest een nieuw hotel komen. Bescheiden, zonder crowdfunding. Eenvoudig, efficient en goedkoop, passend in zijn omgeving, gebouwd met wat ter beschikking is, i.e.: afval. Zonder bouwvergunning, onopvallend voor de buren.

En zie daar, waar een wil is en wat afval is ecotourisme mogelijk.
Nu nog wachten op hongerige, vermoeide, vrijwillige werkers.


zaterdag 24 december 2016

Beste wensen











1. Moge je wens in vervulling gaan.
2. Moge je je wens ongedaan kunnen maken.
3. Moge je niets meer hoeven te wensen.

'Be careful what you wish for, lest it come true.'





donderdag 24 november 2016

Hoort! Wie klopt daar, kind'ren?

hoor wie klopt daar zachtjes tegen 't raam.
't Is een vreemd'ling, zeker
die verdwaald is zeker.

Hij klopte niet. Hij kwam gewoon binnen. Zonder vragen.
Zachtjes. Neen. Geruisloos als een inbreker.
Zijn schaduw verraadde hem. Gelukkig was het geen schurk.
Wel een verdwaalde vreemdeling.
Hongerig waarschijnlijk, aangetrokken door het laaiende vuur van de kookhaard
en de er bovenop staande pot pruttelende pompoensoep.















Het is 19 uur. Buiten is het sterrenloos pikdonker met temperaturen tegen het vriespunt.
Ik kan hem nu niet wegsturen. Dat ware moord.
Hij kan dus gerust blijven en overnachten waar het hem belieft.
Plaats genoeg. Morgen gaat hij zijn weg wel vervolgen. Hopelijk.
'k Wens hem alvast veel geluk en voorspoed.




maandag 21 november 2016

Quinoa 2.0

Begin september was de quinoa nog een vrij aantrekkelijk gewas. Optisch. Of ik er eetbaar zaad van zou halen stond nog in de sterren geschreven - en ook  hier en daar in het www.















Halfweg september begon zij/hij snel te verkleuren.






























Tegen het einde van de maand sneed ik de planten. Enig zaaduitval
duidde zeker op voldoende rijpheid.















Luchtig opgehangen in de schuur kon het bundeltje narijpen en drogen.




















Dorsen deed ik handmatig door de planten boven een kuip tussen mijn handen, en eventueel vingers, te wrijven. Algauw bleek dat de meeste planten nog niet droog genoeg waren.















Van de exemplaren die werkelijk stroblond waren gleed het zaad zonder weerstand gemakkelijk en vlug door mijn vingers. Anders bij die planten waarvan de bloei nog enige kleur had. Dit waren deze die in het midden van de bundel zaten. Deze hing ik opnieuw op, gespreid en in kleinere bundeltjes.















Toen het weer echter omsloeg en vochtiger werd haalde ik de planten in huis om daar vlugger te drogen.















Eens kurkdroog liet het zaad handenwrijvend gemakkelijk los.















Daarna ging het goedje enkele malen door een zeef (restant van een gesneuvelde pikdorser) zodat het grofste vuil verwijderd werd.















Het geheel werd nog enkele malen krachtig tussen de handen gewreven om nog achtergebleven zaad vrij te krijgen.















De volgende stap was dan het quaf van het quoren scheiden.
Een beetje blowin' in the wind moest de job klaren hoewel ik er geen nobelprijs mee kon winnen.
Wachten op een enigzins stijve bries was als wachten op Godot. Ik haalde dus mijn gerestaureerde wannemolen van de zolder.
De 1.000.000 € vraag was: hoeveel eetbaar zaad zal er na het wannen over blijven.
Het probleem bij het wannen was de hoeveelheid en de richting van de luchttoevoer. Deze kleine hoeveelheid zaad liet niet al teveel try and error toe. Maar soit.
De klus was al vlug geklaard en leverde 391g proper zaad op zijnde de opbrengst van ca. 20 planten ofte ca. 2m² plus de niet te schatten hoeveelheid die bij het instellen van de wannemolen over boord is gegaan.














Het www vertelt mij dat quinoazaad in deze toestand nog omgeven is door een laag zeep, die voor gebruik moet weggewassen worden. Om al dit hard gewonnen zaad niet tegelijkertijd om zeep te helpen probeerde ik toch maar eerst met een uiterst zuinig kopje (25g).
Het wassen onder de kraan, afwisselend koud/lauwwarm, leverde weliswaar geen zeepsop zoals hier beschreven. Lag dat aan de kleine hoeveelheid zaad of was de wasbeurt onvoldoende?
















Na het drogen boven de haard bleef er niets anders meer te doen dan de quinoa klaar te maken en te eten.



Eerst roosterde ik de quinoa, samen met een paar druppels olie. Na het toevoegen van een beetje droge groentenbouillon en wat gemengde kruiden werd het geheel met koud water 'geblust'.
Toen het geheel hevig begon te koken was er nog altijd geen wolkje zeep te bespeuren. Het heerlijke aroma dat zich in de keuken verbreidde had niks met Persil, Dash of Marseille te maken.
Na een goeie 15 minuten was al het water opgenomen en kon de ultieme test plaats vinden.
The proof of the puddin' is in the eatin'

Resultaat: lekker! Het vleugje bitterheid maakt het geheel zelfs interessanter.
Ik mag gewetensvol dit experiment als geslaagd bestempelen

----------------------------

De voedingswaarde van quinoa is onomstreden. Maar als je werkelijk sterft van de honger bieden een dubbele portie frieten XL met zelfgemaakte mayonaise een niet te versmaden (en vlugger) alternatief.
De sierwaarde van de plant daarentegen staat buiten kijf.

woensdag 9 november 2016

Van koe tot keu : bewoonbaar verklaard.

Zo helemaal af is ze nog niet.
Kwestie van tijd, temperatuur en temperament. De details moeten wachten.

Zoals het er nu uitziet ben ik toch al dik tevreden: de keuken is voor het dagelijks gebruik vrij gegeven.
Het aanrecht is volledig.















Het vervaardigen van een niewe keukentafel heb ik tot een goed einde gebracht.





















Het voorlopig geheel mag gezien zijn.

















Maar nu eerst naar buiten. Daar liggen 40m³ beuk te hunkeren naar het zingen van mijn kettingzaag.

donderdag 8 september 2016

Quinoa


Chenopodium quinoa

is voor velen een bekend voedselgewas, verkrijgbaar in elke biowinkel.
Het produkt (zaad) van deze plant valt mij zeer in de smaak.
Of het zich loont deze plant zelf te kweken of toch liever een kilootje om de hoek te kopen beslist elke tuinder voor zich zelf.
Gezien amarant toch een optisch aantrekkelijk gewas is werd ik nieuwsgierig en wilde ervaren of deze zuidamerikaanse plant ook bij mij kon gedijen.
De herfst staat voor de deur maar de quinoa schijnt zich daar nog niet zoveel van aan te trekken.
'k Ben zeer benieuwd of deze plant naast haar optische waarde ook bij mij zich tot een volwaardig culinair product zal ontwikkelen.
















Ervaring, iemand?


donderdag 1 september 2016

Meten is weten.

 Telkens we onze bevriende boerenfamilie bezochten mochten we ons laten wegen op hun bascule
Dergelijke weegschalen zijn vandaag de dag niet meer in gebruik. Hier en daar worden ze nog wel aangeboden als deco artikel, inclusief roest en afgebladderde verf. Aan de prijs te zien behoren ze niet tot de must have artikelen - nog niet. Ik had er altijd graag 1 gehad maar gaf mij nooit de moeite om er naar te zoeken.
Maar zie daar. Er valt er 1 uit de lucht, pardoes op naast mijn schoot, inclusief roest en afgebladderde verf.


































Eerst moet ik dit predigitaal instrument zo goed als het gaat uit mekaar nemen.


















Draadborstel, schuurpapier en een heel dun laagje Ballistol
™ laten de onderdelen er weer als nieuw uitzien.
Tijdens het opkuisen merkte ik pas wat 'eenvoudig' artisanaal smeedwerk te bieden heeft.
Niks met 'drop forged'. Puur handwerk. Puur vakmanschap.
















Na het aanbrengen van een nieuw laagje verf kan het geheel weer samengevoegd worden.
















Nu kan ik eindelijk mijn Body-Mass-Index berekenen.

zondag 21 augustus 2016

Bezoek.

Als je denkt de voorlaatste zondag in augustus eens lekker uit te slapen, vergeet het.
In bed blijven kan nog wel een tijdje, slapen is onmogelijk.
In de verte hoor je al de aankondiging dat vandaag kermis is in het dorp.
Al tamelijk vroeg begeven de dorpsmuzikanten zich op weg.
Het muzikaal parcours start in de dorpskern.
Dan splitst de blaaskapel zich in 3 groepen: ze hebben een lange weg af te leggen. Elk nestje in dit uitgestrekt landelijk gebied wordt bezocht.

Elk huis wordt getrakteerd op een hoempapaserenade. Als tegenprestatie stop je een kleinigheid in hun bedeltas.
Nadat ze mij bezocht hebben ...




























... zijn de buren aan de beurt. Traditiegetrouw staat aldaar de tafel gedekt.


















Na hun honger gestild en hun dorst gelest te hebben krijgen we allemaal nog een toemaatje.
Op naar de volgende.

Sympathieke jongens, sympathieke traditie.
En de muziek, naja.
Zolang de kermis niet ontaardt in een decadent Oktoberfest, voor mij niet gelaten.

maandag 15 augustus 2016

Have a seat, baby.

 Een van mijn omas verbleef in een rusthuis. Zij had een kamertje, bemeubeld met een tafeltje, een tweetal stoelen, een bed en een 'kakstoel'. Een 'privaat kamertje' was niet voorzien. Mijn oma was nogal zwaarlijvig en kon daardoor haar kamer niet vlug genoeg verlaten wanneer pressing matters presseerden.
Vers van de pers moest via die stoel.

Niet alleen omas van dit kaliber 'bezaten' zo een meubelstuk.
Toen Pampers™ de katoenen pisdoeken nog niet van hun heerschappij beroofd hadden 'bezaten' ook babies een kakstoel. Zij mochten, in tegenstelling tot de volwassenen, aan hun natuurlijke behoeftes voldoen aan tafel, tijdens het eten nog wel. O tempora, o mores.
Vermoedelijk werd onze kakstoel telkens weer verder gegeven aan de niet ophoudende babyboomstroom van neefjes en nichtjes. Waar ze uiteindelijk aangeland is weet alleen maar Joost.





















(Foto: http://www.marktplaats.nl)


De tijd en de daaraan gepaarde menselijke voortplantingsdrang stond niet stil.
De pampers overspoelden de markt en de ouwerwetse kakstoel incl. pispotje moest plaats maken voor de moderne kinderstoel.

Intussen is hier de tijd aangebroken om mijn zelf geknutselde kakkinderstoel van onder het stof te halen.
De tijd en mijn lieftallige niets ontziende kroost hadden hun tanden- en andere sporen achter gelaten. Een en ander moest zich onderwerpen aan een intensive chairwash. Zo goed het ging nam ik de stoel weer uit mekaar, gaf de afzonderlijke delen een facelift en verving kapotte onderdelen door nieuwe.
















"Have a seat, baby."









maandag 8 augustus 2016

Helter skelter.

Wie kent ze nog, de ouderwetse zelf gebouwde skelter go-kart?
Een plank, 4 kinderwagenwielen, een stuk touw en een namiddag knutselplezier.
Bij gebrek aan pedalen of een motortje moest je dan wel ergens een helling in de buurt vinden om aan Het Grote Rennen deel te nemen. De 'rampe' was daarvoor ideaal.
Op vlakke wegen had je hulp nodig van een vriend die de skelter duwde. De race werd nog veel leuker wanneer je door een fietser getrokken werd. Zo snel mogelijk, uiteraard.
Verkeersveiligheid was toen nog een vreemdwoord: zo een racer had geen licht, geen bel en ook geen remmen. Dit laatste deed je met je schoenzolen. En waartoe had je een helm, knie- en elleboogbescherming nodig. Crashlanden kon je altijd in de (toen nog bestaande) graskanten, met of zonder gracht (sloot). Een gezicht vol modder en een natte broek konden de pret niet bederven (tot je thuis kwam ...).

Tijdens een opruimaktie in de schuur viel mijn oog op 2 exemplaren die ik ooit eens bouwde in opdracht van Sinterklaas. Hij meende dat mijn opgroeiende peuters evenveel plezier zouden beleven aan zo een vehikel. En gelijk had hij.
Al vele jaren wachten zij op een nieuwe Jacky Ickx (en een nieuw laagje verf) in de hoop dat de nieuwste generatie er ook plezier aan heeft voordat ze de smartphone ontdekt.
















Mijn modellen hebben wel remmen
















maar zijn belange niet zo gesofisticeerd als onderstaande:






donderdag 28 juli 2016

Tuinbank

 Twee maal per jaar wordt hier groot huisvuil opgehaald. Als je vlugger bent dan hordes poolse schattenjagers vind je tussen de rommel wel iets bruikbaars. Wat ik voor enige tijd vond is wel niet zo chic als hier maar toch goed bruikbaar:




















Een rest roestwerende verf, de overschotten van mijn nieuwe plancher, een handvol bouten,
en een beetje tijd waren voldoende om dit oud ijzer weer aanzienlijk te maken.
De planken werden afgewerkt met een laag lariksolie gevolgd door een laag hardwasolie.

Et voilà:




















Ware het niet jammer om iets wat om de halve aardbol gereisd is zonder meer weg te gooien?



















Dezelfde ingrediënten als hierboven leverden het volgende op;